စၾကာဝဠာအနႏၵ၌ရွိၾကကုန္ေသာ လူ၊နတ္၊ျဗမၼာ၊သတၱဝါအားလံုးတိုသည္ ကိုယ္စိတ္နွစ္ျဖွာခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ေကာင္းက်ဳိးလိုရာစႏၵ ျပည္ဝၾကပါေစ...







“အပါယ္ေဘးကို ဆင္ျခင္ပါ။”



ငရဲ၌ ျဖစ္ရေသာ သတၱဝါတုိ႔၏ ကိုယ္သည္ ၃-ဂါဝုတ္ ပမာဏ႐ွိ၏။
ျမန္မာတိုင္အားျဖင့္ ၄-တုိင္ႏွင့္ တာ ၈ဝဝ႐ွိ၏။ ငရဲထိန္းတုိ႔သည္ ထိုမွ် ကိုယ္ခႏၶာ ႀကီးမားေသာ ငရဲသားကို
အလွ်ံတေျပာင္ေျပာင္ မီးစြဲေလာင္ေသာ သံေျမျပင္ေပၚ၌ပက္လက္ အိပ္ေစကုန္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ညာဘက္လက္ဝါး၌ ထန္းလံုးခန္႔႐ွိ ရဲရဲေတာက္ေသာ သံစုိ႔ႀကီးကို ႐ုိက္ႏွက္သြင္းကုန္၏။
ဗယ္ဘက္ လက္ဝါး၌လဲ နည္းတူပင္ ႐ိုက္ႏွက္သြင္းကုန္၏။ ညာဘက္ေျခ ဗယ္ဘက္ေျခ ခါးလယ္တုိ႔၌လဲ
နည္းတူပင္႐ုိက္ႏွက္သြင္းကုန္၏။ ထုိအတူ ေမွာက္လ်က္ အိပ္ေစ၍၄င္း၊
ေစာင္းလ်က္အိပ္ေစ၍၄င္း ၊ငါးပါးေသာ ဌာနတုိ႔၌ သံစုိ႔ႀကီးမ်ားကို
႐ုိက္ႏွက္၍ ညႇင္းဆဲႏွိပ္စက္ကုန္၏။

အကုသိုလ္ကံ မကုန္ေသးမခ်င္း ငရဲသားကား မေသႏိုင္။ ဤသို႔ အညႇင္းဆဲခံရေသာ ငရဲသားတုိ႔သည္
●ရဲရဲေတာက္ေသာ သံေျမျပင္ကို ျမင္႐ုံမွ်ျဖင့္လဲ မ်ားစြာစိတ္ဆင္းရဲရ၏။
●အလြန္ၾကမ္းတမ္းရက္စက္စြာႀကိမ္းေမာင္းေျပာဆိုေသာ ငရဲထိန္းတုိ႔၏ အသံကို ၾကားရ၍လဲစိတ္ဆင္းရဲရ၏။
●သံေျမျပင္ေပၚ၌ အတင္းတြန္းလွဲ၍သိပ္ျခင္း၊
●မီးေလာင္ခံရျခင္း၊
●သံစို႔ႀကီးမ်ားျဖင့္ ႐ုိက္ႏွက္မည္ကို ျမင္ရျခင္း၊
●ရက္စက္စြာ သံစို႔႐ိုက္ႏွက္ခံရျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္လည္းအတိုင္းမသိႀကီးစြာေသာ ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲတုိ႔ကို ခံစားရ၏။

ထုိသုိ႔ေသာ ကာလ၌ ကယ္ပါ၊ သနားပါ၊ခ်မ္းသာေပးပါ စသည္ျဖင့္မ်က္ရည္စီးယိုငိုေၾကြးျမည္တမ္းလ်က္
ေတာင္းပန္ေသာ္လဲ မည္သူကမွ် မကယ္၊ မသနား၊ခ်မ္းသာ မေပးေခ်။
မိမဲ့ ဘမဲ့ေဆြမ်ဳိးမဲ့ အေဆြခင္ပြန္းမဲ့၍ တကိုယ္တည္းသာျဖစ္လ်က္ ၫႈိးငယ္စြာႏွင့္ အလြန္ႀကီးမားေသာ
ဆင္းရဲေတြကို ေအာ္ျမည္ ေယာင္ယမ္းလ်က္ မိနစ္စကၠန္႔မွ် မျခားဘဲ ခံစား၍ ေနရ႐ွာေလေတာ့၏။

ထိုသို႔ေသာ ကာလ၌ ဝိပႆနာ အလုပ္ကိုအားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။ထုိ႔ျပင္ သံစို႔ငါးခ်က္ႏွက္၍ မေသေသးေသာ ငရဲသားကို ငရဲထိန္းတို႔သည္ အိမ္မိုးတဘက္ခန္႔႐ွိေသာ
တံစည္းေပါက္ျပားႀကီးတုိ႔ျဖင့္ ႐ွစ္ေျမႇာင့္ပံု ၊ေျခာက္ေျမႇာင့္ပံု စသည္ျဖစ္ေအာင္ မ်ဥ္းပစ္၍ ေ႐ြခုတ္ၾကျပန္၏။
ေသြးတို႔သည္ ျမစ္ျဖစ္၍စီးေလကုန္၏။ ထုိေသြးတုိ႔မွ မီးေတာက္ထျပန္၍ ေ႐ြခုတ္ရာ
ကိုယ္၌ စြဲေလာင္ေလ၏။ အတိုင္းမသိေသာ ဆင္းရဲကို ခံစားရေလ၏။ ထုိစဥ္အခါ၌ ဝိပႆနာ အလုပ္ကို
အားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။

ထိုမွ်ျဖင့္ မေသေသးလွ်င္ ေဇာက္ထုိးတြဲလဲ ဆြဲထား၍ဗန္းႀကီးခန္႔႐ွိ ပဲဂြပ္တုိ႔ျဖင့္ ပါးပါး ပါးပါးလႊာလ်က္
ေ႐ြခုတ္ၾကျပန္၏။ ထိုမွ်ျဖင့္လဲ မေသေသးလွ်င္ မီးလွ်ံရဲရဲေတာက္ေသာသံရထား၌ ႏြား ျမင္း တုိ႔ကဲ့သို႔
တပ္၍ မီးႀကီးခဲ ေတာင္ႀကီးေပၚသို႔ တက္ေစကုန္၏။ မတက္ဘဲ ေနလွ်င္ ရဲရဲေတာက္ေသာသံဒုတ္ႀကီးမ်ားျဖင့္
အျပင္း႐ုိက္၍ တက္ေစကုန္၏။ ေတာင္ထိပ္သို႔ ေရာက္လွ်င္ တဖန္ ဆင္းေစကုန္၏။

ဤသို႔ တက္ခ်ည္ဆင္းခ်ည္ အဖန္ဖန္ ျပဳေစကုန္၏။ ထိုမွ်ျဖင့္လဲ မေသေသးလွ်င္ က်ဳိက္က်ဳိက္
ဆူပြက္လ်က္ ရဲရဲေတာက္ေသာ ေလာဟကုမၻီေခၚ သံရည္ပြက္ အိုးႀကီးထဲသို႔ ပစ္ခ်လိုက္ကုန္၏။
ထိုငရဲသားသည္ သံရည္ပြက္ထဲ၌ ႐ွဲ-ကနဲက်၍ ၊
အျမႇဳပ္တစီစီထလ်က္နစ္ျမဳပ္သြား႐ွာေလ၏။ အႏွစ္သံုးေသာင္းၾကားမွ ငရဲအိုး၏ ေအာက္စသို႔ေရာက္၏။
တဖန္ အႏွစ္သံုးေသာင္းၾကားမွ ငရဲအိုး၏အထက္နခမ္းဝသို႔ ေရာက္လ်က္ ေပၚလာ၏။ ေဘးအရပ္ မ်က္ႏွာမ်ားသို႔လဲ ဖီလာသြား၏။ ထမင္းအိုးပြက္ေသာ အခါ၌ဆန္ေစ့ကေလးမ်ား ကဲ့သို႔ပင္တည္း။
အတိုင္းမသိေသာ ဆင္းရဲႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေနရေလ၏။ ထုိစဥ္အခါ၌ အားထုတ္ခြင့္ကိုကား မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။

ကံမကုန္ေသး၍ ထိုမွ်ျဖင့္ မေသျပန္လွ်င္ သံရည္ပြက္ထဲမွ ငရဲသားကို ထုတ္ယူ၍ ငရဲထိန္းတုိ႔သည္
မီးတဟုန္းဟုန္းအၿမဲေတာက္ေလာင္လ်က္႐ွိေသာ ငရဲႀကီးထဲသုိ႔ ပစ္သြင္းလိုက္ၾကျပန္၏။
ထုိငရဲႀကီးသည္ကား အလ်ား အနံ အျမင့္ ယုဇနာတရာစီ႐ွိ၏။ေလးေထာင့္ညီေသာ သံေသတၱာႀကီးႏွင့္တူ၏။ အေ႐ွ႔ဘက္နံရံမွ မီးလွ်ံသည္ အေနာက္နံရံကို ေဖာက္ၿပီးလွ်င္
အျပင္ဘက္၌ ယူဇနာ တရာတိုင္ေအာင္ ပူေလာင္၏။

အေနာက္နံရံ ေတာင္နံရံ ေျမာက္နံရံ အထက္သံမိုး ေအာက္သံေျမျပင္တို႔မွ မီးလွ်ံတုိ႔သည္လည္း နည္းတူခ်ည္းသာတည္း။ ထိုငရဲႀကီးအတြင္း၌ ထိုမွ ဤမွ ေျပးလႊားလူးလိမ့္
ဟစ္ေအာ္ ျမည္တမ္းလ်က္ ႀကီးစြာေသာ ဆင္းရဲဒုကၡတုိ႔ကို ခံစားရေလ၏။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္ တခါတရံ၌ ထုိငရဲႀကီး၏ တံခါးဝတခုခုသည္ ပြင့္၏။

ထိုအခါ၌ ငရဲသားတုိ႔သည္ ထြက္ရန္ ထိုတံခါးဆီသို႔ အတင္းေျပးၾက၏။ အခ်ဳိ႔မွာ လမ္းခရီးတြင္ပင္ေမာပန္း
လူးလိမ့္လ်က္ ႐ွိကုန္၏။ အခ်ဳိ႔မွာ တံခါးဝသို႔ ေရာက္ကုန္၏။ အႏွစ္သိန္းေပါင္းမ်ားစြာၾကာလွ်င္
ထိုတံခါးႀကီးသည္ပိတ္သြားေလ၏

ထြက္ႏိုင္ေသာ ငရဲသားသည္လည္း အျပင္သို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ “ဘင္ပုပ္ ငရဲ” ထဲသို႔ က်သြားေလ၏။ မစင္ဘင္ပုပ္ထဲ၌ နစ္ျမဳပ္ေနစဥ္ ဆင္၏ လည္ပင္းခန္႔ ေလွလံုးခန္႔႐ွိေသာ ပိုးေလာက္တုိ႔က ကိုက္ခဲစားၾကေလ၏။ထိုဘင္ပုပ္ငရဲမွ လြတ္ျပန္လွ်င္ ျပာပူငရဲသို႔ က်ေရာက္သြားျပန္၏။
ထိုငရဲ၌ အိမ္ထြတ္ခန္႔႐ွိေသာ မီးက်ီးခဲ၊ရဲရဲေတာက္ေသာ ျပာပူတုိ႔ျဖင့္ ေလာင္ကြၽမ္း၍
ဆင္းရဲႀကီးစြာကို ခံစားရျပန္၏။

ထိုငရဲမွ လြတ္ျပန္လွ်င္ လက္ပံေတာ ငရဲသို႔ေရာက္ျပန္၏။ လက္ပံပင္တုိ႔မွာ ၁၆လက္မ ႐ွည္ေသာ ဆူး႐ွိကုန္၏။ ငရဲထိန္းတုိ႔က “႐ုိက္ႏွက္၍ ထိုလက္ပံပင္တုိ႔၌တက္ခ်ည္
ဆင္းခ်ည္ ျပဳေစကုန္၏။ လက္ပံဆူးတုိ႔သည္ တက္ေသာအခါ၌ ေအာက္ဘက္သို႔ လွည့္၍ ေနကုန္၏။
ဆင္းေသာအခါ၌ အထက္သို႔ လွည့္၍ ေနကုန္၏။ ေၾကာက္လန္႔တၾကား လ်င္စြာ တက္ရ ဆင္းရေသာ ငရဲသား၏ ကိုယ္သည္ ထိုလက္ပံဆူးတုိ႔ျဖင့္ ထိုးမိ၍ စုတ္ျပတ္ၿပဲလ်က္ ႐ွိေလ၏။

ထုိငရဲမွလြတ္ျပန္လွ်င္ သံလ်က္ေတာငရဲသို႔ ေရာက္ျပန္ေလ၏။ေရာက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္င္နက္ သံလ်က္ႏွင့္တူစြာ ႏွစ္ဘက္သြား ႐ွိေသာ အ႐ြက္တုိ႔သည္ ေၾကြ၍ ငရဲသား၏ ကိုယ္ေပၚ၌
က်ေလကုန္၏။ လက္၊ ေျခ ၊ နား၊ ႏွာ၊ ကိုယ္အဂၤါတုိ႔သည္ အပိုင္းအပိုင္း ျပတ္ေလကုန္၏၊ ထ၍ ေျပးျပန္လွ်င္
သံေျမျပင္၌ သင္ဓုန္းသြားတုိ႔သည္ ထြက္ေပၚလ်က္႐ွိကုန္၏။ ေ႐ွ႔မွ သံတံတိုင္လည္း ကာရံလ်က္ ႐ွိေလ၏။
ထိုအခါ၌ အားထုတ္ခြင့္ကို မရႏုိင္ေတာ့ေခ်။ထုိငရဲမွလြတ္ျပန္လွ်င္ “ေဝတၱရဏီ” မည္ေသာႀကိမ္ေခ်ာင္းငရဲသို႔ က်ေရာက္ျပန္ေလ၏။ ထိုငရဲမွာ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူေသာ သံရည္အထိ ျပည့္၏။
သင္ဓုန္းသြားႏွင့္ တူေသာ ႏြယ္မ်ား ၾကာ႐ြက္မ်ား႐ွိ၏။ ေအာက္ေျမျပင္၌ သင္ဓုန္းသြားခင္းလ်က္ ႐ွိ၏။
ကမ္းပါးတုိ႔၌လည္း သင္ဓုန္းသြားကဲ့သို႔ ထက္ေသာ ႀကိမ္ႏြယ္မ်ား သမန္းျမက္မ်ား ႐ွိၾက၏။

ငရဲသားသည္ထုိေခ်ာင္းကို ဆင္းမိလွ်င္-ေျမျပင္မွ သင္ဓုန္းသြား ႐ွိေသာေၾကာင့္၄င္း၊ သံရည္ပူျဖင့္ ေလာင္ျခင္း စပ္ျခင္းေၾကာင့္ ၎ ဗိုင္းကနဲလဲ႐ွာေလ၏။
လဲလွ်င္ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူလွ်က္ ပူစပ္ေသာ သံရည္ထဲ၌ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ ေမ်ာေနေလ၏။
ကမ္းပါး၌ ႐ွိေသာႀကိမ္ သမန္းျမက္တုိ႔ျဖင့္လဲ ႐ွ၏၊ ေခ်ာင္းထဲ၌ ႐ွိေသာ ႏြယ္ႏွင့္ ၾကာ႐ြက္တုိ႔ျဖင့္လဲ ႐ွိ၏။
ငရဲသား၏ ကိုယ္သည္ အစုတ္စုတ္အျပတ္ျပတ္ ျဖစ္ေလ၏။ ထုိစဥ္အခါ၌ အားထုတ္ခြင့္ကို မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။
စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ ေမ်ာလ်က္ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနေသာ ထိုငရဲသားကို ငရဲထိန္းတို႔ ေတြ႔လွ်င္ သံ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႀကီးျဖင့္ ဆယ္တင္၍ “ဘာအလို႐ွိသလဲ”ဟု ေမးကုန္၏။ တမင္းဆာသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ရဲရဲေတာက္ေသာ သံတံုးသံခဲတုိ႔ျဖင့္ျပည့္ေသာ သံျခင္းေတာင္းႀကီးကို ယူလာကုန္၏။

ငရဲသားသည္ ေၾကာက္လွေသာေၾကာင့္ ပါးစပ္ကို အတင္းပိတ္၍ ထား႐ွာေလ၏။ ထုိအခါ ငရဲထိန္းတေယာက္က ေပါက္ခြၽန္းႀကီးျဖင့္ အတင္းေပါက္၍ ပါးစပ္ကို ဖြင့္၏။
အျခား ငရဲထိန္းတေယာက္က ထိုနည္းတူပင္ တဘက္မွ ေပါက္၍ ဖြင့္၏။ ထိုသို႔ဖြင့္၍ ပါးစပ္ ဟင္းလင္းပြင့္ေနေသာအခါ၌ ရဲရဲေတာက္ေသာထို သံတံုး သံခဲတုိ႔ကို တခုၿပီးတခု ပစ္ထည့္၍
ေကြၽးၾကေလ၏။ ထုိသံတံုး သံခဲတုိ႔သည္ ႏႈတ္ခမ္းလွ်ာ အာေခါင္ လည္ေခ်ာင္းအူတုိ႔ကို ေလာင္ကြၽမ္းၿပီးလွ်င္
ေအာက္ဒြါရမွ ထြက္သြားကုန္၏ ေရငတ္သည္ဟု ဆိုျပန္လွ်င္ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူပြက္ေသာသံရည္တုိ႔ကို
ေလာင္းထည့္၍ ေပးကုန္၏။

ထိုသံရည္ပူတုိ႔သည္လည္း နည္းတူပင္ ေလာင္၍ ေအာက္ဒြါရမွ ထြက္သြားကုန္၏။ ငရဲသားသည္
မလႈပ္ႏိုင္ဘဲ ဆင္းရဲႀကီးစြာကို ခံစားရေလ၏။ ကံမကုန္၍ မေသေသးျပန္လွ်င္ ထို ငရဲသားကို
ငရဲႀကီးထဲသုိ႔တဖန္ ပစ္သြင္းလိုက္ၾကျပန္၏။ ဤ ငရဲဒုကၡတုိ႔ကို “ဥပရိပဏၰာသ ဗာလပ႑ိတသုတ္၊
ေဒဝဒူတသုတ္” စသည္တုိ႔၌က်ယ္ဝန္းစြာ ေဟာထား၏။ ထုိသုတ္တုိ႔မွယူ၍ ဤ၌ အက်ဥ္းမွ် ျပဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ ငရဲ၌ျဖစ္၍ ဆင္းရဲႀကီးစြာတုိ႔ႏွင့္ရင္ဆိုင္ေတြ႔ေနရေသာသူတုိ႔သည္ ဝိပႆနာအလုပ္ကို အားထုတ္ခြင့္မရႏိုင္႐ွာေခ်။ သို႔ျဖစ္၍ မိမိစိတ္ကို ဤသို႔ ဆံုးမအားေပးအပ္၏။

■ဝိပႆနာ ႐ႈေနေသာ အို-သူေတာ္ေကာင္း၊ သင္မေမ့နဲ႔၊ မပ်င္းနဲ႔၊ ေမ့ေလ်ာ့ ပ်င္းရိေနလွ်င္ သင္သည္ သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္၊မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္လွ်င္ တရံတခါ၌ ငရဲသို႔ က်ေရာက္လိမ့္ဦးမည္၊
ေ႐ွးကလဲ ခံစားခဲ့ရလွေလၿပီ၊ ငရဲဒုကၡႏွင့္ ဧကံေတြ႔ေနစဥ္မွာ မ်က္ရည္ႀကီးငယ္က်၍ ဘယ္လိုပင္ ငိုေၾကြး ေတာင့္တ ေနေသာ္လည္း သင္သည္ ဤဝိပႆနာအလုပ္ကို
အားထုတ္ခြင့္ ရမည္မဟုတ္ေပ။

■ယခုလို အခါသည္သာလွ်င္ အားထုတ္ခြင့္ရေသာအခါ ေပတည္း။သုိ႔ျဖစ္၍ သင္မပ်င္းပါနဲ႔၊
မေမ့ပါနဲ႔၊ ဝိပႆနာ အလုပ္ကို ထက္သန္စြာ အားထုတ္ပါေလာ့ =
ဤသို႔ေသာ အဓိပၸါယ္ကိုပင္ရည္၍ ေပးေတာ္မူခဲ့ေသာ ေအာက္ပါ ဘုရားအဆံုး
အမေတာ္ကို ႐ုိေသစြာ လိုက္နာပါေလာ့။“စ်ာယ (တုဝံ) ဘိကၡဳ မာ ပမာေဒါ၊မာ ေတ ကမာဂုေဏ
ရေမႆု စိတၱံ၊မာ ေလာဟဂုဠံ ဂိလီ ပမေတၱာ၊မာ ကႏၵိ ဒုခ မိဒႏၲိ ဒယွမာေနာ။”
(ဓမၼပဒ ၃၇၁-ဂါထာ)
ဘိကၡဳ- ရဟန္း။
တုဝံ-သင္သည္။
စ်ာယ-မနားမဆုတ္ အားထုတ္ညီညာ ႐ႈမွတ္ပါေလာ့။
မာ ပမာေဒါ - ေမ့၍မေနေလလင့္။
ေတ စိတၱံ - သင္၏စိတ္ကို။
ကာမဂုေဏ - ငါးပါးအာ႐ုံ ကာမဂုဏ္ထဲ၌။
မာရေမႆု - ေမြ႔ေလ်ာ္ႏွစ္ၿခိဳက္က္ေပ်ာ္ပိုက္၍ မေနေစလင့္။
ပမေတၱာ - ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေတာ့ေတာ့ ေနမိေသာေၾကာင့္။
နိရဟံပတြာ - တရံတခါ ငရဲ႐ြာသို႔ေရာက္လတ္၍။
ေလာဟဂုဠံ - မီးလွ်ံ တဟုန္းဟုန္းႏွင့္ သံတံုးသံခဲကို။
မာဂိလီ - အလိုမက်ဘဲ မမ်ဳိရမိ ပါေစလင့္။

ဒယွမာေနာ - ငရဲမီးတေျပာင္ေျပာင္ အပူေလာင္ခံရသည္ျဖစ္၍။
ဣဒံ ဒုကၡႏၲိ - ဒီဟာက ဆင္းရဲလွပါတကား ဟူ၍၊
မာ ကႏၵီ - ဟစ္ေအာ္ေယာင္ယမ္းလ်က္ မျမည္တမ္း မငိုေၾကြးရပါေစလင့္။

■တိရစၧာန္ဘံုတြင္ ပိုက္ကြန္ ျမႇဳံး စသည္ျဖင့္ မိေနစဥ္ကာလ၌လည္း အားထုတ္ခြင့္မရႏိုင္။
အဖ်ား၌ သံခြၽန္တပ္ေသာႏွင္တံ ၊ ႐ုိး႐ုိး ႏွင္တံတို႔ျဖင့္ ထုိးဆြ႐ုိက္ႏွက္ခံရလ်က္ ရထားဝန္ လွည္းဝန္တုိ႔ကို
႐ုန္းေဆာင္ေနရေသာ ျမင္း ႏြား ကြၽဲျဖစ္စဥ္၌လည္း အားထုတ္ခြင့္မရႏိုင္။
■ၿပိတၱာဘံုတြင္ အႏွစ္ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကာလပတ္လံုး ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္ေနစဥ္၌လဲအားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္။
■ကာလကဥၥိက အသုရကာယ္ ဘံုတြင္ အ႐ုိး အေရမွ်ျဖင့္ အေတာင္ ခုနစ္ဆယ္ ႐ွစ္ဆယ္ ပမာဏ ခႏၶာကိုယ္႐ွိလ်က္ မစားရ မေသာက္ရဘဲ ေလ ေနပူ စသည္တုိ႔ျဖင့္ ပင္ပန္း ဆင္းရဲ ေနစဥ္၌လဲ အားထုတ္ခြင့္ မရႏိုင္။

ထိုတိရစၧာန္ ၊ ၿပိတၱာ၊အသူရကာယ္တုိ႔သည္ အားထုတ္ေသာ္လည္းဝိပႆနာဉာဏ္ မဂ္ဖိုလ္ညာဏ္တုိ႔ကို မရႏိုင္ကုန္။ အုိသူေတာ္ေကာင္း- လူျဖစ္ေနစဥ္ ယခုအခါသည္သာလွ်င္
“ဝိပႆနာအလုပ္” ကို အားထုတ္ႏိုင္သည့္ အခါေပတည္း။သို႔ျဖစ္၍သင္မပ်င္းနဲ႔၊မေမ့နဲ႔၊အားထုတ္ပါေလာ့။
ဤသည္ကား အပါယ္ေဘးကို ဆင္ျခင္၍ စိတ္ကို အားေပးပံုတည္း။

-【ဆ႒သဂႌတိ ပုစၧက၊ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
ဝိပႆနာ႐ႈနည္း မွ- 】
Dhamma Dãna Source ►
www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm
 

ေသြးေပါင္က်ျခင္းအတြက္ သဘာဝကုထုံးမ်ား


အရြယ္ေရာက္သူတစ္ဦးရဲ႕ ပုံမွန္ေသြးေပါင္ခ်ိန္ဟာ (၁၂၀/၈၀) အေပၚေသြး ၁၂၀ ေအာက္ေသြး ၈၀ ရွိ သင့္ပါတယ္။ အကယ္၍ေသြးေပါင္ခ်ိန္ဟာ (၉၀/၆၀) ေအာက္သုိ႔ ထုိးဆင္းသြားျခင္းကုိ ေသြးေပါင္က် တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ေသြးေပါင္က်ျခင္းဟာ ႐ုတ္တရက္ ေသြးတုိးျခင္းလုိဘဲ အသက္ အႏၲရာယ္စိုးရိမ္ရပါတယ္။

နာတာရွည္ေသြးေပါင္က်ျခင္းေၾကာင့္ ခႏၶာကုိယ္ရဲ႕ အေရးႀကီးအစိတ္အပုိင္း မ်ားသုိ႔ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္လပ္ကာ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ႏွလုံး၊ ဦးေႏွာက္အာ႐ုံေၾကာႏွင့္ ေသြးျပန္ေၾကာ မ်ားကုိထိခုိက္ပ်က္စီးေစပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ျဖစ္-

အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီး ၁၀ ဦးတြင္ သုည ဒသမ ၅ ဦးႏႈန္းခန္႔ ေမြးရာပါေသြးေပါင္က်ေရာဂါ ပါလာတတ္ ၾကပါတယ္။ အာဟာရခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း၊ ေသြးအားနည္းျခင္း၊ ေရဓာတ္ခန္းေျခာက္ျခင္း၊ ဟုိက္ပါသုိင္း႐ြိဳက္၊ ဆီးခ်ဳိ၊ ဂလူးကုိ႔စ္က်ဆင္းျခင္း၊ ဟုိမုန္းမွ်တမႈမရွိျခင္း၊ ဓာတ္မည့္ျခင္း၊ ေသြးမေလွ်ာက္ေရာဂါတုိ႔ေၾကာင့္ ေသြးေပါင္က်ေစပါတယ္။

ထုိ႔ျပင္ေသြးတုိးက်ေဆးမ်ား ဆက္တုိက္ေသာက္သုံးျခင္း၊ ႏွလုံးေရာဂါ ေပ်ာက္ေဆး၊ ေလျဖတ္ေရာဂါႏွင့္ အသည္းေရာဂါေဆးမ်ား မွီဝဲၾကရသူမ်ားတြင္ ထုိေဆးမ်ား၏ ေဘး ထြက္ဆုိးက်ဳိးေၾကာင့္ ေသြးေပါင္က်လာပါတယ္။ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္ေလာင္းမ်ားမွာ ခႏၶာကုိယ္တြင္း ေသြးလည္ပတ္စီးဆင္းမႈ ခ်ဲ႕ထြင္ေပးရသျဖင့္ မၾကာခဏေသြးေပါင္က်ေလ့ရွိပါတယ္။

ေသြးေပါင္က် လကၡဏာမ်ား -

ေသြးတုိးေရာဂါကဲ့သုိ႔ ေခါင္းမူး၊ ေခါင္းကိုက္၊ မ်က္႐ုိးကုိက္တတ္ပါတယ္။ ထုိ႔ျပင္မူးေနာက္ေနာက္ျဖစ္ ျခင္း၊ အီလည္လည္ျဖစ္ၿပီး အန္ခ်င္ျခင္း၊ အျမင္အာ႐ုံေဝဝါးျခင္း၊ ေရငတ္ျခင္း၊ ႏႈတ္ခမ္း၊ လက္ဖဝါး၊ မ်က္တြင္းသား၊ ေျခဖဝါးႏွင့္ အေရျပားအေရာင္ေဖ်ာ့ေတာ့ျခင္း၊ ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းမမွန္ျခင္း၊ ႏွလုံးလ်င္ျမန္စြာ ခုန္လာျခင္း၊ အသက္ျပင္းျပင္းမ႐ွဴႏုိင္ျခင္း၊ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္း၊ သတိေမ့ေမ်ာျခင္း၊ ႐ုတ္တရက္မြန္း ၾကပ္ျခင္း စသည္တုိ႔က ေသြးေပါင္က်လကၡဏာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

အေနအထုိင္ဆင္ျခင္ ကုထုံးနည္း -

၁။ ေျခေထာက္မွေသြးမ်ား ႏွလုံးထံသုိ႔ျပန္လည္စီးဆင္းလာေစေအာင္ အိပ္ရာထက္တြင္ ပက္လက္လွန္ ၿပီး၊ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ မုိးေပၚေထာင္ကာ ကပ္ေၾကးပုံစံ ၾကက္ေျခခတ္လုပ္၍ အသာအယာလႈပ္ ရွားေပးပါ။

၂။ ေယာကက်င့္စဥ္ကလည္း စိတ္ၿငိမ္၍အာ႐ုံေၾကာအဖြဲ႕အစည္းကုိ မွ်တေစသည့္အျပင္ ေသြးလည္ ပတ္စီးဆင္းမႈကုိ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာေစပါတယ္

၃။ အခ်ိန္အၾကာႀကီး မတ္တပ္မရပ္ပါႏွင့္။

၄။ ထုိင္ရာမွ ခ်က္ခ်င္းမတ္တပ္ထရပ္ျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) တစ္ဖက္သုိ႔ ႐ုတ္တရက္ေခါင္းလွည့္ျခင္း မျပဳလုပ္ရ။

၅။ ေခၽြးထြက္မလြန္ရေလေအာင္ ေနအပူရွိန္ (ဝါ) မီးပူဒဏ္မခံပါႏွင့္။

၆။ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ားကုိ ဓာတ္အားျဖည့္သြင္းသကဲ့သုိ႔၊ ခႏၶာကုိယ္ယႏၲရားႀကီးကုိလည္း အားျပန္ျဖည့္ ေပးဖို႔လုိပါတယ္။ တစ္ေန႔လွ်င္အနည္းဆုံး မိနစ္ ၃၀ မွ်တရားထုိင္ျခင္းက ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးစလုံးအ တြက္သဘာဝအားျဖည့္ေဆးပါပဲ။

၇။ ရက္သတၱတစ္ပတ္လွ်င္ တစ္ႀကိမ္မွ်ေက်ာ႐ုိးႏွိပ္ခံရျခင္းက အ႐ုိး၊ အ႐ုိးဆက္၊ ႂကြက္သားတုိ႔ကုိ ေျပေလ်ာ့၍ ပင္ပန္းႏြမ္းႏြယ္မႈ သက္သာေစ႐ုံသာမက ေသြးလည္ပတ္စီးဆင္းမႈကုိလည္း ေကာင္းမြန္ ေစပါတယ္။

၈။ ျဖည့္ျဖည္းမွန္မွန္လမ္းေလွ်ာက္၍ အသက္႐ွဴသြင္းေလ့က်င့္ခန္းက ေသြးလည္ပတ္စီးဆင္းမႈကုိ ေကာင္းမြန္တုိးတက္ေစပါတယ္။ တစ္ေန႔လွ်င္ မိနစ္ ၂၀ ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေလရွဴသြင္းပါ။ ေလတစ္ ႀကိမ္႐ွဴတုိင္းအနည္းဆုံး သုံးမိနစ္ၾကာေအာင္ ႐ႈိက္ပါ။

အစားအေသာက္ ကုထုံး -

၁။ခႏၶာကုိယ္အတြင္း ေရဓာတ္က်႐ႈံးျခင္းက ေသြးေပါင္ခ်ိန္က်ေစလုိ႔ ေရဓာတ္မဆုံး႐ႈံးရေလေအာင္ တစ္ေန႔လွ်င္ အနည္းဆုံးေသာက္ေရရွစ္ခြက္ (သုိ႔မဟုတ္) အရည္ရႊမ္းေသာသစ္သီးမ်ားမ်ားစားေပးပါ။

၂။ ဆားႏွင့္ ဆုိဒီယမ္ဓာတ္ပါရွိေသာ အစားအစာမ်ားကလည္း ေသြးေပါင္တက္ေစပါတယ္။ (သုိ႔ေသာ္ အလြန္အကၽြံမစားပါႏွင့္)

၃။ စပ်စ္သီးေျခာက္ ၁၀ လုံးကုိ ေရတစ္ညသိပ္ၿပီးစားပါ။ ထုိအတုိင္း တစ္လတိတိစားေပးပါက ေသြးေပါင္ကုိပုံမွန္ျဖစ္ေစပါတယ္။

၄။ ဗန္ဒါေစ့ကုိ ႏြားႏုိ႔ပူပူျဖင့္ေသာက္ျခင္းက ေသြးေပါင္ျပည့္ေစတဲ့ အေကာင္းဆုံးအိမ္တြင္းကုထုံးလုိ႔ ဆုိၾကပါတယ္။

၅။ ေျမပဲမွာ ဗီတာမင္ႏွင့္ ပ႐ုိတင္းဓာတ္တုိ႔ ႂကြယ္ဝစြာပါရွိလုိ႔ ေျမပဲေၾကာ္စားေပးပါ။

၆။ စြန္ပလြန္သီးကုိ ႏြားႏုိ႔ေႏြးေႏြးျဖင့္ တစ္ေန႔ႏွစ္ႀကိမ္ (သုိ႔မဟုတ္) သုံးႀကိမ္ေသာက္ျခင္းကလည္း ထိေရာက္မ႕ျဖစ္ေစပါတယ္။

၇။ သဘာဝႀကံရည္က ခြန္အားတုိးပြားေစၿပီးမူးေမာ္ျခင္းကင္း၍ ေသြးေပါင္ျပည့္ေစပါတယ္။

၈။ ဂ်ဳံျမက္မွာ ခြန္အားျပည့္ေစတဲ့ အာနိသင္ရွိလုိ႔၊ ဂ်ဳံျမက္ကုိႏြားႏုိ႔ျဖင့္ျပဳတ္၍ တစ္ေန႔ႏွစ္ႀကိမ္ေသာက္ ေပးပါ။

၉။ ဆီေၾကာ္မုန္႔မ်ားႏွင့္ အနီေရာင္အသားမ်ားကုိ အလြန္အကၽြံစားသုံးျခင္းက ေသြးေပါင္အတက္အက် ၾကမ္းေစ႐ုံသာမက၊ ေက်ာက္ကပ္ႏွင့္ဆုိင္ေသာေရာဂါမ်ားလည္း ျဖစ္လာေစပါတယ္။

၁၀။ ဗီတာမင္စီႂကြယ္ဝေသာ သံပုရာသီးကုိ ဆား၊ သၾကား သင့္႐ုံေဖ်ာ္ေသာက္ေပးျခင္းက အမူးအ ေမာ္ေျပေစသလုိ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ျပန္တက္လာေစပါတယ္။

၁၁။ ေကြကာအုတ္ထဲတြင္ပါရွိေသာ ကစီဓာတ္က ခြန္အားလည္းျပည့္၊ ေသြးလည္ပတ္မႈလည္း ေကာင္းမြန္ေစပါတယ္။

၁၂။ ခႏၶာကုိယ္တြင္ ပိုတက္စီယမ္ဓာတ္ဆုတ္ယုတ္ျခင္းက ေသြးေပါင္ခ်ိန္က်ေစတတ္ပါတယ္။ ပုိတက္ စီယမ္ႂကြယ္ဝေသာ ငွက္ေပ်ာ္သီး၊ မုန္လာဥနီ၊ တ႐ုတ္နံနံပင္တုိ႔ စားေပးပါ။

၁၃။ တစ္ေန႔တာ အစားအစာမ်ားထဲတြင္ ဗီတာမင္ဘီဓာတ္ေပါင္းစုႏွင့္ ပ႐ုိတင္းဓာတ္ အေျမာက္အျမား ပါဝင္ေသာ အဆီနည္းသည့္အသား၊ ၾကက္ဥ၊ ႏုိ႔၊ ႏုိ႔ထြက္ပစၥည္းႏွင့္ ေခ်ာကလက္ စားေပးပါ။

၁၄။ ၾကက္သြန္ျဖဴက ေသြးဖိအားကုိထိန္းညႇိေပးလုိ႔ ညအိပ္ရာဝင္ခါနီးတုိင္း ၾကက္သြန္ျဖဴႏွစ္တက္ (ႏွစ္ႁမႊာ) စားပါ။ (သုိ႔မဟုတ္) ဂ်င္စင္းကလည္း ေသြးလည္ပတ္စီးဆင္းမႈကုိ လႈံ႕ေဆာ္ေပးကာ၊ အိပ္ေမာ က်ေစလုိ႔ ညအိပ္ရာဝင္ခါနီး ဂ်င္စင္းေဖ်ာ္ရည္ တစ္ခြက္ေသာက္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ေဆးဖက္ဝင္ဟင္းခပ္ အေမႊးအႀကိဳင္မ်ားျဖစ္ေသာ မန္က်ည္းသီး၊ ဂ်င္း၊ င႐ုတ္ေကာင္း၊ သစ္ဂ်ပုိးေခါက္မ်ားက ေသြးေပါင္ တက္လာေစသလုိ၊ ေက်ာက္ကပ္ကုိလည္း ေကာင္းက်ဳိးျပဳပါတယ္။

၁၅။ ဆူးပန္းရြက္ဟာ သဘာဝေသြးအားနည္းေပ်ာက္ေဆးျဖစ္လုိ႔ ဆီႏုိင္ႏုိင္ျဖင့္ေၾကာ္စားေပးပါက ၂၄ နာရီအတြင္း ေသြးေပါင္ခ်ိန္ တက္လာေစပါတယ္။

၁၆။ ကီဝီသီး၊ ဖရဲသီးတုိ႔ကလည္း ေသြးေပါင္က်ေစတဲ့ သဘာဝဓာတ္စာမ်ားပါပဲ။

၁၇။ ကဖိန္းဓာတ္ပါေသာ လက္ဖက္ရည္၊ ေကာ္ဖီမ်ားက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ကုိ ယာယီတက္ေစပါတယ္။

၁၈။ အမဲအသည္းကုိ ေၾကာ္စားျခင္းကခ်က္ခ်င္းေသြးေပါင္တက္လာေစတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

၁၉။ အစားအစာမ်ားကုိ နဲနဲႏွင့္မၾကာခဏစားေပးျခင္းက ေသြးေပါင္ခ်ိန္႐ုတ္တရက္ ေလ်ာ့က်ျခင္းမွ ကာကြယ္ေပးပါတယ္။

အခ်ဳိ႕ေသာ ေသြးအားနည္းေရာဂါလကၡဏာမ်ားဟာ ေသြးတုိးျခင္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူလုိ႔ အေတြ႕အႀကံဳ မရွိပါက ေဆးမွားေသာက္တတ္ၾကပါတယ္။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္အရမ္းထုိးက်သြားပါက နီးစပ္ရာဆရာဝန္ ေျပးေခၚပါ။ ဆရာဝန္မေရာက္ခင္ ႏွလုံးႏွင့္ဦးေႏွာက္ထဲသုိ႔ ေသြးျပန္လည္စီးဆင္းေစရန္ႏွင့္ သတိလစ္ ေမ့ေျမာျခင္းမျဖစ္ေစရန္တုိ႔အတြက္ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ အေပၚသုိ႔ ေထာင္ထားေပးပါ။


http://www.searchmyanmar.com/link/comment/cid/41058#content-41058


https://www.facebook.com/lyhealthcare/photos/a.345112345631447.1073741828.3447325

တပည့္ေလးထံမွ သင္ယူျခင္း

                          



ဆရာမနာမည္က ' ေဒၚသီတာေဆြ 'တပည့္ေလးနာမည္က 'တက္တူ '
ေက်ာင္းစဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းေန႔မွာေတာ့ ငါးတန္းရဲ႕အတန္းေရွ႕မွာ ရပ္ရင္း အတန္းပိုင္ဆရာမေလး ေဒၚ
သီတာေဆြဟာ သူ႕အတန္းကို မုသားတစ္ခြန္းနဲ႔အစခ်ီလိုက္ပါတယ္။

တျခားဆရာမေတြလိုပါပဲ။ေဒၚသီတာေဆြဟာလည္း သူ႕တပည့္ေလးေတြကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း သူ
ဟာ တပည့္တိုင္းကို အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြးခ်စ္ခင္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပါပဲ။ဒါေပမယ့္ ေဒၚ
သီတာေဆြအေနနဲ႔ တပည့္တိုင္းကို အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြး ခ်စ္ခင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွပါဘူး။
အေၾကာင္းကေတာ့ ေရွ႕ဆံုးတန္းက ထိုင္ခံုမွာေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲနဲ႔ ပံု႔ပံု႔ေလးထိုင္ေနတဲ့ 'တက္တူ '
ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပါ။
 
ေဒၚသီတာေဆြဟာ အရင္ႏွစ္ကတည္းကတက္တူကို သတိထားမိခဲ့တယ္။သည္ကေလးက
အျခားကေလးေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏီွးႏီွး ေဆာ့ကစားေလ့မရိွဘူး။အဝတ္အစားေတြကလည္း ဖိုသီဖတ္သီ။
ေရလည္း ခ်ဳိးမွ ခ်ဳိးရဲ႕လားမသိ။တက္တူကိုၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ့္ကို ကစုတ္ကတ္နဲ႔။

ဒီႏွစ္ သူ႕အခန္းထဲကို တက္တူ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဒၚသီတာေဆြ အေတာ္စိတ္ပ်က္
ေနတယ္။အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ တက္တူရဲ႕ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ေတြကို စစ္ရတဲ့အခါမွာ ေဒၚသီတာေဆြဟာသူ႕ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေခ်ဖ်က္ခြင့္ရသြားတယ္။မင္နီထူထူႀကီးနဲ႔ ၾကက္ေျခခတ္အႀကီးႀကီးေတြကို ထင္းထင္းႀကီး ျခစ္လို႔ရသြားတယ္ေလ။တက္တူရဲ႕လပတ္စာေမးပြဲအေျဖလႊာမွာ ' ႐ံႈး ' ဆိုတဲ့စာလံုးႀကီးကိုေရးခ်လိုက္တာမ်ား အင္မတန္အားရေက်နပ္တဲ့အမူ
အရာနဲ႔။

ေဒၚသီတာေဆြ အလုပ္ဝင္ေနတဲ့ေက်ာင္းမွာကကေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းမွတ္တမ္းေတြကို ဆရာ
ေတြက မျဖစ္မေန သံုးသပ္ၾကရတယ္။အခုႏွစ္ ကေလးေတြရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္စစ္တဲ့အခါ ေဒၚသီတာေဆြဟာတက္တူရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္းကို
 ေနာက္ဆံုးမွ စစ္တယ္။ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွစစ္တဲ့တက္တူရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္း
ကို လွန္လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေဒၚသီတာေဆြ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

တက္တူရဲ႕ ပထမတန္းဆရာမက ဒီလိုေရးထားတယ္။

" ေမာင္တက္တူသည္ ဉာဏ္ထက္ျမတ္ၿပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္သူျဖစ္သည္။ေက်ာင္းစာမ်ား
ကို သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္စြာ ေရးမွတ္ေျဖဆိုတတ္ၿပီးယဥ္ေက်းတဲ့သူလည္းျဖစ္သည္။သူကား တစ္တန္းလံုး
ႏွင့္လည္း သင့္ျမတ္သူ ျဖစ္သည္ "

ဒုတိယတန္းဆရာမက်ျပန္ေတာ့

" တက္တူသည္ အလြန္ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။သူ႕အတန္းေဖာ္မ်ားကလည္း
သူ႕ကို အလြန္ခ်စ္ခင္ၾကသည္။သို႔ရာတြင္သူ႕မိခင္မွာနာတာရွည္ေရာဂါကို ေသလုေမ်ာပါးခံစားေနရသည္ျဖစ္ရာတက္တူမွာ စိတ္ထိခိုက္ေနပံုရသည္။တက္တူအဖို႔ အိမ္တြင္ေနရေသာ ဘဝသည္ ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္း ႀကီးေနေလာက္ေပသည္ "

တတိယတန္း ဆရာမကလည္း

" မိခင္တိမ္းပါးသြားျခင္းက တတ္တူအတြက္ေရႊေတာင္ႀကီး ၿပိဳျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။သူက အရြယ္ႏွင့္
မမွ်ေအာင္ သူ႕စိတ္သူထိန္းကာ ေက်ာင္းစာမွာေရာ၊ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ပါအဆင္ေျပေအာင္ အတက္ႏိုင္ဆံုး
ႀကိဳးစားအားထုတ္ရွာသည္။သူ႕ဖခင္ကမူ သူ႕အေပၚအေလးထားပံု မရလွေခ်။သူ႕အတြက္ ေက်ာင္းက
တစ္ခုခု ပံ့ပိုးမေပးႏိုင္လွ်င္ တက္တူ၏အနာဂတ္ထိခိုက္လာမည့္ အလားအလာမ်ားရိွေပသည္ "

စတုတၳတန္းဆရာမ က်ျပန္ေတာ့လည္း

" တက္တူကား တစ္ေယာက္တည္း ေငးတိေငးငိုင္သာ ေနတတ္ေလသည္။ေက်ာင္းစာကိုလည္း စိတ္
ဝင္စားပံု မရပါ။သူ႕မွာ သူငယ္ခ်င္းလည္း မ်ားမ်ားစားစားမရိွပါ။တစ္ခါတစ္ေလ စာသင္ခ်ိန္၌ပင္ အတန္းထဲတြင္အိပ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေပသည္ "

ဒါေတြကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဒၚသီတာေဆြဟာ တက္တူရဲ႕ျပသာနာေတြကို သေဘာေပါက္သြား
သလို သူ႕ကိုသူလည္း အေတာ္အရွက္ရသြားတယ္။ပိုဆိုးသြားတာက သီတင္းကြၽတ္ကာလမွာ သူ႕
တပည့္ေတြက လာကန္ေတာ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ။တပည့္ေလးေတြဟာ စကၠဴအေရာင္လြင္လြင္ေလးေတြ၊ဖဲႀကိဳးေရာင္လွလွေလးေတြ ထုပ္ပိုးခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့အထုပ္ႀကီး အထုပ္ငယ္ေတြနဲ႔ သူ႕ကို လာကန္ေတာ့ၾကတယ္။တက္တူေလးရဲ႕ အထုပ္က်ေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။
ထုပ္ပိုးလာတာကိုက ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔၊ကုန္စံုဆိုင္မွာေဆးဝယ္ရင္ ဆိုင္ကထုပ္ေပးတတ္ၿမဲ စကၠဴအညိဳနဲ႔ ထုပ္လာ
တာ။အေဟာင္းကို ျပန္သံုးထားေတာ့ စကၠဴကလည္းတြန္႔လို႔ ေက်လို႔ရယ္။
 
ေဒၚသီတာေဆြဟာ အျခားလက္ေဆာင္လွလွေလးေတြၾကားက တက္တူရဲ႕ အထုပ္ကေလးကို ရင္နင့္
နင့္နဲ႔ ဆြဲယူလိုက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ ဥႆဖရားလက္ေကာက္
ေလးတစ္ခုနဲ႔ ေရေမႊးပုလင္းအေဟာင္းေလးတစ္လံုးထြက္လာတာမို႔ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕ ရယ္လိုက္ၾက
တယ္။ရယ္ဆို ဥႆဖရားလက္ေကာက္ေလးမွာကဥႆဖရားအပြင့္ေလးေတြ ေစ့ေစ့ငွငွ မရိွေတာ့ပဲ
အခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ကြက္တိကြက္က်ား ျဖစ္ေနသလိုေရေမႊးပုလင္းထဲမွာလည္း ေရေမႊးက ဖင္ကပ္သာ
သာ ေလးပံုတစ္ပံုေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာကိုး။ဒါေပမယ့္ ေဒၚသီတာေဆြက လက္ေကာက္
ေလးကလွလိုက္တာလို႔ အသံက်ယ္က်ယ္ေရရြတ္လိုက္ၿပီး လက္မွာခ်က္ခ်င္း ေကာက္ဝတ္လိုက္တာမို႔
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...